Gaan jouw zintuigen vreemd?

Geplaatst op januari 19, 2012 door mploumen

Laat je zintuigen verleiden in de Synesthesiebar

Gaan jouw zintuigen vreemd? Ervaar het in de Synesthesiebar van Subuk. Deze gaat nog een keer open voor het grote publiek tijdens de Bredase cultuurnacht op vrijdag 20 januari aanstaande. Na twee zeer succesvolle weken tijdens het Oerol festival dit jaar, waarbij de rijen elke dag langer werden, is de unieke Synesthesiebar nog eenmaal te beleven. Kijk, proef, luister wat er gebeurt als jouw zintuigen vreemdgaan… Vanaf 20.30 uur bij Podium Bloos (binnen), Speelhuislaan 153, Breda tot 02.00 uur.

Subuk

Fascinatie voor de zintuigelijke waarnemingen dat heeft het kunstenaarscollectief Subuk gemeen. Ze worden steeds vaker gevraagd om belevingswerelden te creëren waarin waarnemingen worden benadrukt, verbonden of vervormd. De uitdaging zoeken ze in het vinden van een balans tussen vorm, beeldende kwaliteiten en nieuwe technieken. Subuk wordt gevormd door bevlogen creatievelingen die vanuit diverse disciplines grenzen opzoeken en overschrijden. Binnen 1,5 jaar is Subuk uitgegroeid tot een veelgevraagd collectief dat op festivals zoals Oerol en Into the great wide Open .Voor meer informatie zie www.subuk.nl Twitter; subuk_one  Facebook: subuk

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Dit jaar een kerstpakket of -kater?

Geplaatst op december 8, 2011 door mploumen

December maand van de kerstpakketten. En ik denk terug aan het eerste  bedrijf waar ik mijn HEAO stage liep. De dag dat de kerstpakketten werden uitgedeeld, herinner ik me als gisteren. ’s-Ochtends vroeg was er al sprake van enige opwinding op mijn afdeling. Van werken kwam niet veel en we keken ongedurig op de klok want rond 11 uur maakte de bode zijn ronde door het gebouw.

We spitsten onze oren toen we de gangdeur open hoorde gaan, de bode schoof zijn piepende kar moeizaam onze kamer binnen. De kar bezweek bijna onder het gewicht van al die grote mooie, glimmende kerstcadeaus. “Zo laat het uitdelen maar beginnen want wij zijn er klaar voor!”, riep mijn collega enthousiast.  Plechtig overhandigde de bode een voor een de kerstpakketten  en toen was ik aan de beurt. Ik zou mijn eerste officiële kerstcadeau gaan ontvangen. Ik kneep mijn ogen dicht en stak mijn beide handen uit en toen ….en toen was de kar leeg,  op, nada, empty .

De bode zag mijn teleurstelling en bracht het slechte nieuws geroutineerd dat ook dit jaar stagiaires, inhuur en andere externen uitgesloten werden van dit jaarlijks festijn. Ik incasseerde het slechte nieuws moedig maar had mijn eerste kerstkater al  ruim voor de kerst te pakken. Het grappige is dat ik niet meer precies weet van welke bedrijven  ik ooit iets mocht ontvangen maar dat ene bedrijf herinner ik mij als beste….

Geplaatst in Uncategorized | Getagged | Een reactie plaatsen

Zero Points voor Jan Smit

Geplaatst op mei 17, 2011 door mploumen

Samen met mijn familie zitten we startklaar voor het Eurovisie Songfestival 2011. Met notitieblokjes en wijn in de aanslag, stellen we vanavond onze eigen top-vijf samen. Oeps we zijn net iets te vroeg en zien de beelden van de 3 Jengelende J’s en een geschokkeerde Annie Schilder. Het commentaar komt dit jaar van ene Daniel Dekker en onze Jan Smit uit Volendam. Ik begrijp dat hij het verlies van de 3J’s moeilijk kan verkroppen. Geen enkel optreden verdient zijn goedkeuring. Wat een zuurpruim denk ik en noteer alvast mijn eerst ‘zero points’ voor Jan Smit. Voor de zekerheid zap ik door naar de Belgische zender.

Josti band

Songs of perfection zo vat ik het Eurovisie Songfestival 2011 samen. Bij het zien van al die artiesten met designer kostuums, jurken, haar & make-up inclusief de videographics. Het visuele plaatje klopt helemaal, geen haar die verkeerd zit. De presentatie en de show ‘is amazing’en deze gedachte wordt 43 keer bevestigd door de juryleden. Maar bij het zien en horen van al die perfectie verlang ik naar een soort paralympics versie van het Songfestival met een hoofdrol voor de Josti band.

Hart & Verbinding

Mijn persoonlijke top vijf start met de keuze voor het logo (inclusief het geluid) van een kloppend hart en de introductiefilmpjes. Goed bedacht om steeds een link te leggen tussen het gastland en de deelnemers. De verbinding van een Duitse stad met een inwoner afkomstig uit het deelnemend EU land is mooi uitgewerkt in een film en komt over. Kleine beeldende verhaaltjes die veel vertellen. De muzikale bijdrages uit Bosnië Herzegovina, Moldavië en Griekenland stelen mijn hart. Ik hou van de knipoog tussen folklore en vernieuwing. Ereplaatsen zijn er voor de Ierse tweeling, gave performance en videographics en de Duitse’ ’Bjork’ inzending die Lena heet. By the way het pauzeprogramma misstond ook niet hoe was de naam ook al weer van die man in zijn pak met blauwe blokjes? Conclusie na een avondje Songfestivallen, top-vijf is uitgegroeid naar top tien en onze jury kan het niet eens worden over de puntenverdeling. Maar uiteindelijk is meedoen belangrijker dan winnen toch, Jan Smit?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Echte mannen huilen niet

Geplaatst op oktober 20, 2010 door mploumen

Echte mannen huilen niet

De post! Ik maak een brief open en beland in een confetti-storm. Een beetje geïrriteerd veeg ik de snippertjes weer bij elkaar. Maar als ik de brief  lees, ga ik glimlachen.  De familieleden van onze vriend, organiseren ter ere van zijn 50e verjaardag een groot klusfeest. Oscar helpt altijd anderen met grote en kleine klussen maar ja daardoor lopen zijn eigen klussen achterstand op. Tenminste dat vinden zijn huisgenoten.  Zijn vrouw en kinderen hebben zijn verjaardagsfeest aangepakt om van hun nood een deugd te maken. De klussers in spe kunnen een keuze maken uit een gevarieerd klusmenu; het wieden van de tuin, schuren en schilderen van  kozijnen, snoeien van bomen, repareren van fietsen en als toetje het vervangen van boeiborden.

De feestelijke dag is aangebroken en voor deze gelegenheid duikel ik mijn, nu weer zo hippe, tuinbroek op. Ik ben nog op zoek naar een passend accessoire om mijn outfit te completeren. Gelukkig reikt Ruud mij de hand en met een paar echte werkhandschoenen ben ik er helemaal klaar voor. Samen begeven we ons naar deze grote klus; een in een bosrijke omgeving  gelegen huis met een wat rommelige tuin.  We zijn niet alleen; de overige verjaardagsgangers zien er erg stoer uit in overall, ontbloot bovenlijf inclusief tribals & tatoes  (het is warm..), boerenzakdoek om het hoofd en uitgedost met spades en motorzaag.

Onze vriendin is vandaag de projectleider en verdeelt handig het werk. We pakken aan wat we leuk vinden en ik kies dan graag voor het groen. Onder leiding van de tuinarchitect lopend we al vorsend door de weelderig, groene tuin. Het is een flink perceel met grote bomen en onkruid. Na een korte snoei instructie gaan we aan de slag. Al snelt vormt zich een efficiënt team waarbij de ene zaagt, de ander snoeit en de rest zorgt voor de verwerking en afvoer van het groen. Na een uur komt onze jubilaris, weggestuurd met een onbeduidende boodschap, met zijn auto terug.  Hij wil de inrit opdraaien maar een paar door mijn stoere man omgehakte grote bomen, versperren hem de weg.

Enigszins verbijsterd kijkt hij naar de lege plekken in zijn tuin en naar al zijn hardwerkende vrienden. Woorden schieten hem tekort en ik zie de tranen achter zijn oogleden branden; want ja echte mannen huilen niet…. De rest van de middag loopt hij ons onhandig in de weg; zijn handen kriebelen; hij wil zo graag meehelpen. Maar vandaag is hij het feestvarken en mag hij alleen maar rondlopen met zo’n Bob de Bouwer helm waar met grote letters OPZICHTER op staat.

Aan het begin van de avond zijn alle klusjes geklaard en moe en voldaan  kijken we terug op een mooie middag. We worden getrakteerd op bier en barbecue en nu kan het feest echt beginnen. De dj pakt zijn plaatjes uit en de tuin is onze disco. We mijmeren nog over die ‘coole move’ van John Travolta maar onze stramme spieren lijken iets heel anders te  zeggen. Peter Koelewijn zingt dan ook passend op de achtergrond;” Je wordt ouder pappa….” en mamma denk ik er snel achteraan.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ode aan de Postbode

Geplaatst op juni 30, 2010 door mploumen

Wie bezorgde de brief bij mijn postbode? Dat is mijn eerste gedachte als ik in de krant lees dat mijn postbode zijn ontstlag aangezegd heeft gekregen. Meer dan 25 jaar fietste hij door weer en wind om mijn langverwachte of ‘liever niet’ post te bestellen. Liefdesbrieven van geheime minnaars, examenuitslagen, toelatingen tot opleidingen, geboortes, huwelijken en overlijdens. Al deze voor mij belangrijke boodschappen, heeft hij door zijn handen laten glijden. Het voelt alsof er een barst, nee sterker nog alsof er een abrupte breuk is gekomen in onze jarenlange relatie. Geruisloos, vaak op de achtergrond maar ik kon altijd van hem op aan. Op zondag en maandag niet maar de rest van de week zag ik hem en zijn vertrouwde fiets rond 13.00 uur verschijnen. Eerst met zijn eigen fiets, met de rode PTT tassen. Daarna met een soort futuristische bakfiets, elektrische fiets en op het laatst een oranje TNT fiets met dito bedrijfskleding. Oh wat ik mis ik hem…

Afgelopen zaterdag ontving ik geen post om 13.00 uur. Tegen 20.00 uur kwam een jongedame voorbijgefietst met overvolle posttassen. Het was laat, zaterdagavond, WK en vooral erg warm. Maar toch glimlachte ze vol goede moed toen ze mijn post bezorgde. Ze bleek een dubbele ronde te doen. Haar collega was namelijk ziek. In mijn gedachte zag ik mijn vertrouwde postbode in het sorteercentrumstaan. Druk met het voorbereiden van zijn dagelijkse ronde. Zijn oog valt op een brief die aan hem is gericht en waar met grote letters Vertrouwelijk op staat. Snel grist hij deze voor hem alleen bestemde brief open. Het is de eerste keer want dit is tegen alle regels in. Maar dit kan niet wachten. Hij had nog gehoopt op een bedankje maar dit was het dan. Hij verfrommelt de brief maar daarna scheurt hij de brief in duizend stukjes, ook de postzegel spaart hij niet.

Voor hem geen laatste ereronde meer door de wijk. Want dat had ik hem en al zijn collega’s zo gegund, samen met mijn buren zouden we een erehaag vormen met onze dierbaarste brief in onze handen. Onder groot applaus zou hij dan aan ons voorbij fietsen…Lieve postbode, voor mij ben je van onschatbare waarde geweest en ik wil je bedanken met deze kleine Ode aan de Postbode, het gaat u goed!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , | Een reactie plaatsen

Mijn moeders taal….

Geplaatst op oktober 2, 2009 door mploumen

Het nieuwste Postbus 51 spotje gaat over inburgering. Wie in Nederland woont, moet ook meedoen aan de samenleving. En meedoen begint met het spreken van de Nederlandse taal.Zie ook
http://www.postbus51.nl/nl/home/campagnes/overzicht/campagne-inburgering

Ik zie het spotje en vraag mij af voor wie is deze boodschap nu eigenlijk bedoeld? In ieder geval niet voor de anderstalige Nederlander want die beheerst de taal onvoldoende of helemaal niet om dit te begrijpen. Misschien is het bestemd voor de uitvoerende ambtenaren of is het toch voor mij bedoeld? Ik begin te twijfelen als rechtgeaarde Limburgse spreek ik ABN (ja hoor we krijgen gewoon Nederlands op school) maar vaak later op de avond begin ik te ‘zingen’. Dit betekent dat ik het laatste deel van de zin ietwat zangerig omhoog trekt. Gelukkig levert dit meestal sympathie op en hoef ik van niemand op taalcursus. Het leren spreken van een dialect op jonge leeftijd heeft ook zo z’n voordelen; het aanleren van buitenlandse talen gaat je veel makkelijker af. Conclusie wie moet er nu op opfriscursus? Volgens mij de reclamemakers want les 1; test je boodschap bij je doelgroep!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Extra duim

Geplaatst op september 28, 2009 door mploumen

De naam van het bedrijf van Rob Adams is Six Fingers en verwijst naar de extra duim die Pandaberen hebben. Met deze extra duim zijn ze in staat een heel sterk bamboesoort te knakken en te eten. De overige dieren kunnen dat niet en laten deze bamboe dan ook links liggen. Handig en slim van onze pandavrienden want op deze manier hebben ze een voorsprong op hun directe concurrenten waardoor ze langer en gelukkiger leven in hun pandabossen. Rob’s stelling is dat al die bedrijven die benchmarken steeds meer op hun concurrenten gaan lijken en daardoor minder succesvol zijn. Zijn credo is dan ook Branchmarking, kijk naar branchevreemde concepten en leer daarvan. Wist u dat de deoroller een afgeleide is van de balpen en dat de Leopard tank bestuurd wordt met een PS 3, een Playstation padje?

Ziekenhuis voor poppen
Een ander voorbeeld is American Girl. Verschillende poppen vertellen met hun klederdracht the American History. Je kunt kiezen uit wel 20 verschillende poppen van Amy uit 1930 tot Britney uit 2000. Samen met boekjes over haar en haar familieleden kun je je collectie aanvullen en ben je meteen educatief verantwoord bezig. Hoogtepunt is natuurlijk een bezoek aan de flagstore waar je samen met je pop naar de kapper kunt om de haarmode uit die periode onder de knie te krijgen. Het leukste is toch wel dat als je pop stuk is deze niet naar de afdeling service gaat maar naar het ziekenhuis. Na de opname en herstel krijg je een TLC recept mee voor thuis; much Tender, Love & Care. Misschien een idee voor de zorgbranche om eens een bezoekje te brengen aan deze flagstore. Ik zat nog te tobben over mijn verlanglijst voor Sinterklaas maar ben er nu uit: een real American Girl, misschien hebben ze al een Michelle Obama versie.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Man with a Mission

Geplaatst op september 28, 2009 door mploumen

Met zijn muzikale tijdmachine bestaande uit laptop, muziek, grote boxen en een oud reiskoffer gevuld met retro apparaten, houdt Engbert Breuker (voormalig directeur Pentascope) een pleidooi voor een betere wereld. Verbeelding is het startpunt van verandering. Waar worden we samen enthousiast van, wat kan ons in beweging zetten? Met zijn implementatie jukebox laat hij zien dat beeld en geluid nieuwe impulsen geven en letterlijk beweging brengen. Hij start zijn muzikale roadshow met twee vragen;
1. Hoe heet het nieuwste apparaat van Apple? De enige in de zaal die deze vraag kon beantwoorden was een heer op leeftijd en werd meteen verkozen als ‘jongste’ van de klas. De twintigers en dertigers hadden het nakijken.
2. Wat was de naam van Twix voordat het Twix werd? In koor antwoordde de zaal Raider. Oeh wat zijn jullie oud!

Dit was slechts een opwarmertje voor de rest van deze inspirerende soundtrack. We maken een stap terug in de tijd met deze muzikale soundmachine en belanden in de jaren ‘50. Via watersnood, opbouw, protestgeneratie, oliecrisis, autoloze zondagen, introductie van CD komen we uit in 2025. Elk decennia (10 jaar) stel Engbert de vraag; hoe keek men tegen de wereld aan? Door middel van gebeurtenissen en de bijbehorende muziek en apparaten wordt het beeld gecompleteerd. Interessant zijn de overgangen tussen de decennia en over de veranderingen die dan plaatsvinden.

Bakelieten telefoon
Een mooi voorbeeld is het verhaal Engbert’s moeder die in haar jonge jaren werkzaam was in het streekziekenhuis. Op haar kantoor stond de enige bakelieten telefoon. Het was al laat en al haar collega’s waren al naar huis toen plotseling de telefoon overging. Ze schrok enorm, wat moest ze doen? Ze sprong op haar fiets naar huis en vertelde het haar vader. Samen sprongen ze op de fiets richting Post Telefoon Telegraaf (PTT) kantoor. Achter een groot schakelpaneel zat de telefoniste die voor de verbindingen zorgde. Ze vroegen haar wie naar het ziekenhuis had gebeld. Dat bleek het gemeentehuis te zijn. Dus sprongen zij op de fiets richting gemeentehuis.

Nieuwe dingen in oude taalWat opvalt zijn de beschrijvingen van nieuwe dingen in oude taal; begin jaren tachtig tijdens de Firato wordt de introductie van de cd speler omschreven in woorden van de langspeelplaat. En zo wordt stortbad een douche, stencil wordt kopie en wastobbe wordt trendy plantenkuip.
Goed nieuws we naderen 2012 en dat is The Age of Aquarius het inclusief denken staat centraal en misschien komt het toch nog goed met de wereld “ Be the change you want to be!” Een zeer bevlogen verhaal van deze man with a mission!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

De zondebok

Geplaatst op september 24, 2009 door mploumen

Volgens Jan de Vuijst, hoogleraar Universiteit van Tilburg zit er in een team altijd een leider en een zondebok. Leiderschap is geboren tijdens oorlogen waarin grote ego’s elkaar bevochten. Leuk detail is dat onze Prins Maurits vond dat het carré toe was aan vernieuwing. Voor diegene die geen stratego spelen of niet de Koninklijke Militaire Academie gevolgd hebben, volgt nu een klein college. Een carré is een militaire strategische opstelling waarbij soldaten in een vierkante vorm opgevuld met veel soldaten de tegenstander belagen. Onzin vond Maurits, in plaats van zo’n dicht bevolkt carré, kun je ze beter opsplitsen in bijvoorbeeld vier lege carre’s. En het gekke was zijn vijand trapte erin!

Purple Hart
Jan Vuijst vertelde een mooie anekdote gebaseerd op het boek “the Lost Platoon*”. Een Amerikaans legeronderdeel verdwaalt tijdens de Vietnam oorlog in de jungle. Los van alle rangen en standen staan de echte leiders op en wordt de overlevingsstrategie vorm gegeven. Een voormalige zeebonk navigeerde met behulp van de sterren zijn maten uit de jungle. Een ander bleek een enorme motivator te zijn en stimuleerde zijn ‘buddies’ tot doorgaan. Nu zou je denken en verwachten dat deze mannen bij terugkomst, gedecoreerd werden met the Purple Hart. Het tegenoverstelde gebeurde, ze werden ontslagen omdat ze niet meer pasten binnen de bestaande structuur.

Rechte rug en open hart
Helderheid en warmte daar moet een goed leider aan voldoen. Iemand met een rechte rug en een open hart. Ook speelt natuurlijk leiderschap een rol. Een bepaalde karaktertrek zorgt ervoor dat door de jaren heen vaak uit dezelfde families, leiders opstaan. Ook gedrag (maar dat kun je gelukkig aanleren) en het inschatten van de situaties zijn vaardigheden waarover je dient te beschikken. Echter om goed leider te kunnen zijn heb je altijd een zondebok nodig. Poehee zouden Bert en Ernie uit Sesamstraat zeggen; gelukkig ben ik een geit!

*PS: Jan Vuijst is al jaren op zoek naar dit boek ‘The lost Platoon’, dus wie hem kan tippen krijgt vast een kort gratis college over leiderschap!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Abspecken

Geplaatst op september 24, 2009 door mploumen

Nog voor de crisis besloot Dolf Kamermans, directeur Achmea Inkomensverzekeringen dat zijn bedrijfsonderdeel toe was aan een cultuurverandering. In zijn ogen was er een onbalans ontstaan tussen wat de verzekeraar bood en vroeg voor zijn diensten.

Dus hoog tijd om dit bedrijfsonderdeel aan te melden bij de Weight Watchers. Na het eerste intakegesprek was de diagnose hard maar duidelijk ‘’abspecken’. Het doorbreken van gevestigde patronen was de opdracht. Er werden talrijke bewustwordingssessies gehouden om het gedrag van de medewerkers te veranderen. De leukste was het feest waarbij medewerkers uitgenodigd werden om zelf op te treden. De reacties waren overweldigend; van de 750 medewerkers bleken er meer dan 150 mee te willen doen aan deze door Achmea gesponsorde Idols versie.

Hordes coaches, zangpedagogen, visagisten en stylingexperts werden aangerukt. En het zelfvertrouwen van deze artiesten in spe groeide na elke repetitie. Uiteindelijk betraden 150 trotse ‘popstars’ met flair het podium en gaven de uitvoering van hun leven. Ook Dolf moest samen met zijn directieleden er aan geloven; zij zongen uit volle borst: “We are the champions”.

De jury oordeelde unaniem; feest geslaagd! Terug op de weegschaal staat de bedrijfscultuur van Achmea weer in het groen, de balans in het bedrijf is hersteld maar een onderhoudsprogramma is nodig om op gewicht te blijven. Jammer dat Sonja Bakker ermee gestopt is!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen